Μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης!

Ο Γιώργος Ζαβλάρης γράφει για την ''μυθική'' εμφάνιση της ΑΕΚ, η οποία πραγματοποίησε μια αδιανόητη ανατροπή σε ένα από τα καλύτερα ντέρμπι των τελευταίων ετών και όχι μόνο του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης

Τόσα πολλά μπορεί να γράψει κανείς για το χθεσινό κυριολεκτικά συγκλονιστικό παιχνίδι. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο: Ένα παιχνίδι ψυχαγωγίας που προσφέρει ανεπανάληπτες κατά καιρούς συγκινήσεις. Αυτή είναι η ομορφιά του. Αυτή είναι και η ομορφιά των ντέρμπι.

Και τι δεν είδαμε το βράδυ της Κυριακής στο ΟΑΚΑ: Όμορφα γκολ, ανατροπές, ευκαιρίες, ένταση μεταξύ των ποδοσφαιριστών, ένα ντέρμπι από αυτά που έχουν λείψει τα τελευταία χρόνια από τη χώρα μας. Όλα πλέον κρίνονται στο γήπεδο και όπως είπε χθες και ο Δημήτρης Μελισσανίδης ''Εστιάστε στους πραγματικούς πρωταγωνιστές τους, τους ποδοσφαιριστές''. Η φράση του αυτή πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για την εξέλιξη του πρωταθλήματος. Πλέον όλοι θα ασχολούμαστε μόνο με αυτά που συμβαίνουν εντός των τεσσάρων γραμμών, ούτε με τα σφυρίγματα του διαιτητή, τα οποία ακόμα και αν είναι λανθασμένα είναι ακούσια, ούτε με αθλητικούς δικαστές, μόνο με τη στρογγυλή θεά.

Ας ασχοληθούμε λοιπόν και εμείς με τον αγώνα: Η ΑΕΚ ήταν η μοναδική ομάδα χθες που υπήρχε στο γήπεδο. Και τονίζω όπως βλέπετε τη λέξη ομάδα, διότι ο Ολυμπιακός διεκδίκησε τη νίκη λόγω της ποιότητας ορισμένων ποδοσφαιριστών. Ένας ή και δύο κούκοι δε φέρνουν την άνοιξη όμως. Η Ένωση κυριάρχησε σε 70' λεπτά αγώνα. Είχε ένα κακό εικοσάλεπτο. Έπαιξε με ταχύτητα και τη μπάλα χαμηλά, δεν πανικοβλήθηκε και είχε και ορισμένες υπέροχες προσωπικές ενέργειες. Η δική μου αίσθηση είναι ότι αν οι ερυθρόλευκοι δεν είχαν σκοράρει πρώτοι το σκόρ θα μπορούσε να ξεφύγει υπέρ των κιτρινόμαυρων. Και αυτό διότι μπορεί και η ομάδα του Πειραιά να έχει αρκετούς ποδοσφαιριστές υψηλής κλάσης αλλά δε συγκρίνεται με την Ένωση σε δύο βασικά στοιχεία. Στην ομοιογένεια και την ταυτότητα. Ο δικέφαλος έχει διατηρήσει το ίδιο περίπου ρόστερ με τη περσινή σεζόν με κάποιες ποιοτικές προσθαφαιρέσεις και ο Μανόλο Χιμένεθ έχει βάλει τη σφραγίδα του, έχει ''διδάξει'' το πλάνο του και αυτό εφαρμόζεται άριστα.

Το πρωτάθλημα βέβαια έχει πολύ δρόμο ακόμα και όλα είναι ανοιχτά. Το μεγάλο στοίχημα της νικήτριας χθες ΑΕΚ είναι αν θα αντέξει με δύο παιχνίδια σχεδόν κάθε εβδομάδα. Στον πάγκο υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μπορούν να δώσουν λύσεις (όπως ο Μπακασέτας, ο Κονέ, ο Τρίστασον, ο Γιακουμάκης, ο Γαλανόπουλος, ο Λαμπρόπουλος κτλπ), το θέμα είναι αν θα καταφέρουν οι αναπληρωματικοί να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις, προσφέροντας και αυτοί.

Από εκεί και έπειτα η Ένωση έχει μπροστά της τον αγώνα με την Αούστρια. Η νίκη ισοδυναμεί λογικά με πρόκριση και τα ωφέλη του δικεφάλου αν προσπεράσει τον όμιλο είναι πολλά, πάρα πολλά.

Η ΑΕΚ έχει αρχίσει πάντως να πιστεύει συνολικά στις δυνατότητες της, όλοι οι ποδοσφαιριστές νιώθουν μέρος μιας μεγάλης οικογένειας, για αυτό και θεωρώ ότι θα αντέξει και στη δύσκολη συνέχεια, αρχής γενομένης από την Πέμπτη.

Κάτι αλλάζει πάντως στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, έχω την αίσθηση ότι το φετινό πρωτάθλημα θα είναι συναρπαστικό. Οι Κυριακές μας επιστρέφουν. Η ομορφιά των ντέρμπι επίσης. Μακάρι...

ΥΓ1: Πριν από περίπου τρία χρόνια, παρακολουθούσαμε παρέα την αναμέτρηση της Ελλάδας με την Κόστα Ρίκα για την φάση των 16 του Παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας. Σε εκείνο το παιχνίδι λοιπόν μου είχε κάνει εντύπωση η εξαιρετική τεχνική του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου, ο οποίος είχε προσπεράσει τον προσωπικό του αντίπαλο με μεγάλη άνεση σε αρκετές περιπτώσεις. Έβλεπα έναν ποδοσφαιριστή αδικημένο, ο οποίος είχε τη τεχνική, είχε την όρεξη, την ενέργεια, αλλά του έλειπε η ουσία. Είχα γυρίσει και είχα πει τότε σε ένα φιλαράκι μου, ''Αν ο Λάζαρος βελτιώσει 2-3 πραγματάκια και πάρει τα πάνω του θα μπορεί να σταθεί σε πολύ ύψηλο επίπεδο''. Σε ευχαριστώ που με δικαιώνεις καθημερινά...

ΥΓ2: Μάρκο Λιβάγια!